Δισκοπάθεια: Blood, Sweat and Tears (#5)

Ο δεύτερος δίσκος των Blood, Sweat & Tears κυκλοφόρησε το 1968 και ως τίτλο φέρει και το όνομα του συγκροτήματος. Στο εξώφυλλο απεικονίζονται τα εννέα μέλη που αποτέλεσαν εκείνη την χρονική περίοδο τους Blood, Sweat & Tears. Είναι προφανές από αυτό το στοιχείο (των εννέα μελών) πως δεν πρόκειται για ένα συγκρότημα με ιδιαίτερα σταθερή δομή. Σε κάθε περίπτωση, αναφέρονται οι εξής μουσικοί, οι οποίοι συμμετείχαν στην δημιουργία του δίσκου που θα εξετάσουμε παρακάτω: David Clayton-Thomas (φωνητικά-τραγούδι), Bobby Colomby (ντραμς), Steve Katz (κιθάρα), Lew Soloff (τρομπέτα), Jim Fielder (μπάσσο), Dick Halligan (όργανο, πιάνο, φλάουτο, τρομπόνι, φωνητικά), Fred Lipsius (άλτο σαξόφωνο, πιάνο), Chuck Winfield (τρομπέτα), Jerry Hymann (τρομπόνι και φλογέρα).

 

«Blood, Sweat & Tears» (1968). Ο δίσκος ξεκινά με παραλλαγές πάνω στα θέματα των Τριών Γυμνοπαιδιών του Erik Satie (πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται θεματικό υλικό από τα δύο πρώτα μέρη της σουίτας για πιάνο). Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ιδιαίτερα όσον αφορά την ενορχήστρωση. Την βασική μελωδία αναλαμβάνει να εκτελέσει το φλάουτο, ενώ το πλαισιώνουν πιάνο, κιθάρα και κρουστά. Μόλις ακουσθεί το θέμα, αρχίζουν οι πραγματικές παραλλαγές με την εισαγωγή πνευστών. Με αυτόν τον τρόπο, ακολουθεί πολύ φυσικά το funky Smiling Phases (του Steve Winwood των Traffic). Οι στίχοι του παρόντος, προφανώς είναι ιδιαίτεροι και περνούν ένα μήνυμα Ζωής: «Do yourself a favor/ Wake up to your mind/  Life is what you make it/ You see, but still you’re blind.»! Πολλά τζάζ στοιχεία: ρυθμικό και μελωδικό μπάσο, αυτοσχεδιαστική διάθεση στο μέσον του κομματιού και μετά επαναφορά  στο αρχικό του θέμα (μέσω των πνευστών που ακούσαμε ως εισαγωγή του κομματιού), τζάζ κλίμακες στο πιάνο, ντραμς (με και χωρίς σκουπάκι). Ακολουθεί το Sometimes in Winter, το οποίο έχει μία διάθεση αναπολήσεως του παρελθόντος. Έχει δύο βασικά μέρη, ένα πιο ήρεμο και ένα πιο ρυθμικό, τα οποία αν ονομάζαμε (Α και Β) με την σειρά που εμφανίζονται θα είχαμε μία τέτοια μορφή: Α, Β, Α, Α (το Β είναι το ρυθμικό). Με το More and More, επανερχόμαστε στο πιο funk, jazz, blues ύφος που είχαμε εντοπίσει προηγουμένως και στο Smiling Phases. Έχουμε παρέμβαση ηλεκτρικής κιθάρας στο παρόν κομμάτι προς το τέλος. Επί πλέον, ας παρατηρήσουμε και το τύπου “Hammond” όργανο που δεν αναφέρθηκε παραπάνω. Στο And When I Die, παρατηρούμε μία πιο παραδοσιακή “western” διάθεση σε “ρυθμό τσίρκου” (φυσικά, δεν υπάρχει τέτοιος όρος, μα νομίζω είναι εύστοχος). Το τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς του δίσκου είναι το God Bless The Child (της Billie της Holiday), το οποίο κινείται στο πλαίσιο των προαναφερθέντων σε έναν πιο χαλαρωτικό ρυθμό, όμως. Μετά την μέση του κομματιού, βέβαια, παρουσιάζεται μία πιο λάτιν τζάζ διάθεση (προς το τέλος επανερχόμαστε στο αρχικό ύφος).

 

Η δεύτερη πλευρά, ξεκινά με το πολύ γνωστό τραγούδι του συγκροτήματος, το Spinning Wheel. Πρόκειται για ένα πολύ δυναμικό κομμάτι (με τον τρόπο του). Όσον αφορά το παρόν, προτείνεται να αναζητήσετε και την διασκευή της Peggy Lee. To You've Made Me So Very Happy, είναι από τα πιο ωραία κομμάτια αυτού του δίσκου. Το συγκεκριμένο γράφτηκε και τραγουδήθηκε πρώτα από την Brenda Holloway. Επομένως, πρόκειται για μία διασκευή ενός κλασσικού soul κομματιού. Πολύ επιτυχημένη (εφ’ όσον το τραγούδι έγινε κυρίως γνωστό μέσω της διασκευής αυτής). Αναζητήστε και την αυθεντική εκτέλεση. Ακολουθεί το Blues – Part II. Παρ’ όλο που το συγκρότημα είχε φροντίσει να συσχετισθεί μουσικά με τον τζάζ πιανίστα Thelonious Monk, το παρόν κομμάτι μου θυμίζει τις ατελείωτες και αρκετά κατσαρές αυτοσχεδιαστικές (και πνιγηρές, πολλές φορές) μουσικές σκέψεις του Miles Davis. Το συγκεκριμένο κομμάτι κάνει προς το τέλος του αναφορές στα κομμάτια Sunshine of Your Love (των Eric Clapton, Pete Brown και Jack Bruce) και το Spoonful (του Willie Dixon). Ενδιαφέρον φαίνεται να έχει μία παρουσίαση του εν λόγω κομματιού με την συμμετοχή του Tom Jones. Ο δίσκος κλείνει με το κομμάτι που άρχισε. Αυτήν την φορά, όμως, απλά εκτελείται μόνο το βασικό θέμα (από το πρώτο μέρος) με έκδηλο σκοπό το απαλό κλείσιμο του δίσκου.

 

Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ιστορικός. Διατηρεί ολόκληρος ένα ενιαίο ύφος και δεν αρκείται στην αυτοτέλεια των κομματιών του. Αν και εντοπίζεται εύκολα η έντονη παρουσία του στοιχείου της διασκευής, θα ευχαριστηθείτε την αυθεντικά κεφλίδικη (κατά το “groovy”) διάθεση που μας χαρίζει το συγκρότημα. Ο δίσκος περιλαμβάνεται στo περίφημο βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2006 με τίτλο: «1001 Albums You Must Hear Before You Die». Συστήνεται να τον ακούσετε κάποια στιγμή.

 

 

 Προσωπική αξιολόγηση του δίσκου: 8.7/10 

Συσχετισμοί (#6)

Τι κοινό έχει ένα αεροπλάνο υπερηχητικών μεταφορών με μία σκηνή;

Aπόσπασμα από το χαμένο μυθιστόρημα...

...τα Ματωμένα Κουφέτα (1911)
του Λάμπρου Ουράδα.

 

Μετὰ ἀπὸ κάποιες ἡμέρες ἔπεσε σὲ μεγάλες ἀντιφάσεις, διότι δὲν μπορούσε εὔκολα νὰ ξεχάσει τὰ κακὰ τοῦ: ἀπὸ τὶς ἔντοκες ἐθρέφετο ὅλη μέρα ὁ Ματιάμπα, ὥσπου ὡς δανδὴς μὲ περισσότερες κουμπότρυπες ἀπό κουμπιά δὲν ἔβρισκε πιὰ κάποιο λόγο. Καὶ ὅταν ἔμεινε ἔγκυος ἐπειδὴ ἧτο ντοῦρο τὸ φιλαράκι, ἐκειδᾶ ἀνέτρεξε – στὴν ἵστορία τοῦ Τσάρου. Ἱδοῦ:

–  Πιστεύεις ὅ,τι αὐτὸ εἶναι πολὺ καλὸ, ἐ; Ἔντοκες, ὄ’ι – κομμένες.

Καὶ σἀυτὰ τὰ ὄ’ια ἀνταπέδωσε:
 

– Ἀρκετά, μικρὸ καὶ ἄσκημο! Ναί, δὲν ἔ’εις λόγο, καὶ πολλὰ λὲς ὥς ὁ ντιάμπολος. Δὲν μπορεὶς κύριε νὰ τὸν ματώσεις.
 

Καὶ δαὔτος, ὅπως τὰ ὄ’ια ἀπέκρουε, δὲν βάσταγε καθόλου.
Ἔγὼ τὸν ἔπλενα καὶ γιὰ τοὺς ἰκανοὺς καὶ γιὰ τοὺς καϋμένους Ματιάμπες, διᾶ νὰ μὴν χαθῇ τῷ Δανιῷ: ἐὰν ἐχάνετο, γιὰ τὶς χαμένές˙ ἄν ἧτο ὑδρόβιος, διὰ τὴν προβοκάτσια. Ἔγὼ πέρασα γιὰ τὰ σιτηρὰ  μοῦ καὶ ἔπεσα μὲ τὴν καρδιὰ στὰ πόδια, διότι σάν γκανὰς ντὲ βὲρλ ἧτο αὐτὴ ἡ πιὸ φλογισμένη καρδιὰ ἀπ’ ὅλες.

Καὶ το γνώριζα… ἧταν γραμμένο στὴν λίστα μου.

 

Cumberbatch!!

Eπίκαιρα

 Ο Ιωάννης ο Επικήπιος, άφησε (κατά λάθος και άθελα του) έγκυο το μωρό της εγκύου γυναίκας του όσο εκείνη ακόμη το κυοφορεί. Η θεωρία που ακολουθήθηκε με βάση τα όσα μέχρι στιγμής γνωρίζουμε είναι η Σύνθετη Σμιντιανή Μεθοδολογική Θεωρία, γνωστή ως Σ.Σ.Μ.Θ. (ή διεθνώς C.S.M.T. – Complexus Schmidtinian Methodologigal  Theory). Η συγκεκριμένη θεωρία δεν είχε επαληθευτεί μέχρι σήμερα, ενώ πλέον μπορούμε να μιλάμε για τους νέους ορίζοντες που εμφανίζονται σταδιακά στους δρόμους της επιστήμης. Ωστόσο, είμαστε επιφυλακτικοί για  αντιδράσεις ηθικού χαρακτήρα που ενδέχεται να προκύψουν. Αναμένουμε νεότερα σχετικά με το θέμα της εγκυμοσύνης – μπαμπούσκα.
 

Eπίκαιρα

Διεθνής Επικαιρότητα

 

Η συμβία του Παπουτσωμένου Γάτου
σε φάση Μάρφα.

Την προσεχή Δευτέρα αναμένεται η αποφυλάκιση του Παπουτσωμένου Γάτου. Ο διαβόητος κακοποιός είχε οδηγηθεί στα χέρια της Δικαιοσύνης τον Απρίλιο του 2002. Το έγκλημα του αφορούσε σειρά πολλαπλών κλοπών . Συγκεκριμένα: νούφαρα από λίμνη, το καρότσι του αγρότη, τον σκύλο του γείτονα, το σπίτι του Φαργκάρη, τις δυο κότες του Κοτάρη, μαζί με το κρεββάτι και τα τρία παιδιά του Κυκλάρη. Η ευρεία γκάμα των ληστειών του φαντάζει τεράστια εν σχέσει με τα ολίγιστα έτη φυλάκισης που του επιβλήθηκαν. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε τα έργα της Δικαιοσύνης˙ νομίζω;  Ας ελπίσουμε πως ο κύριος Παπουτσωμένος πήρε το μάθημά του και δεν θα έχουμε νέο κύμα εγκληματικών ενεργειών. Παρά την ευχή μας, προβλέπουμε πως οι φίλοι του στην φυλακή δεν θα αργήσουν να τον ξανασυναντήσουν… Έγκυρες πηγές συνδέουν την εγκληματική του δράση με τον γνωστό ληστή της υπόθεσης “κακτοσκράτσην”.

Δισκοπάθεια: Genesis (#4)

 

Κατά την πρώτη τους περίοδο (1967-1975), οι Genesis αποτελούνταν από τους Peter Gabriel (φωνητικά), Anthony Phillips (κιθάρα), Tony Banks (πλήκτρα), Mike Rutherford (μπάσσο και κιθάρα) και Phil Collins (ντραμς – και κρουστά, γενικά). Η δεύτερη περίοδος ξεκινά το 1976, όπου ο Phil Collins αναλαμβάνει την θέση του βασικού τραγουδιστή στο συγκρότημα, αφού ο Gabriel αποχώρησε. Δεν είμαι και πολύ ακριβής με την δομή του συγκροτήματος, μα ξέρετε πως είναι αυτά τα πράγματα… Αν θέλετε λεπτομέρειες κάντε μία ταχεία αναζήτηση στο διαδίκτυο και θα τα βρείτε όλα με όλες τις σχετικές πληροφορίες και τα ρέστα. Ο πρώτος δίσκος των Genesis κυκλοφόρησε το 1969 με τίτλο: «From  Genesis To Revelation», και όπως συνηθίζεται δεν είχε καμμία ουσιαστική σχέση με το μελλοντικό έργο του συγκροτήματος. Παρακάτω θα ασχοληθούμε με τον δεύτερο δίσκο των Genesis, ο οποίος είναι ουσιαστικά ο πρώτος όσον αφορά το βασικό τους ύφος.

«Trespass» (1970). Ο δίσκος ξεκινά με το πολύ δυναμικό και περιπετειώδες «Looking for Someone». Ακούμε μία αριστουργηματική μουσική σύνθεση. Η θεμελίωση του χαρακτηριστικού συνηχούντος διαστήματος της πέμπτης (καθαρής) στις καταλήξεις θέτει, σε κάθε περίπτωση, μία αρχή – όπως και οι κατά διαστήματα καθυστερήσεις (μειζόνων) τρίτων. Η χαρακτηριστική και γρήγορη εναλλαγή των συγχορδιών της Λα και της Σι Μείζονος δημιουργεί ένα γνώρισμα (όχι και τόσο πρωτότυπο, βέβαια). Περίπου στην μέση του πρώτου αυτού κομματιού, δημιουργείται μία πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, η οποία μας εισάγει προς την κατάληξη του. Εννοείται πως σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, καλό θα ήταν να προσέξετε την μελωδική γραμμή του μπάσσου. «White Mountain», ένα κομμάτι που παρουσιάζει ποικιλομορφία –εναλλαγή, για την ακρίβεια- ως προς τα μουσικά του επίπεδα (αυτό θα το επιβεβαιώσετε ακούγοντας το ολόκληρο – ιδιαίτερα το τέλος). Εκτός από αυτήν την γενικού χαρακτήρα παρατήρηση, θεωρώ, πως το κομμάτι αυτό (κυρίως λόγω του ρυθμικού του “πλεξίματος”) φροντίζει να κρατά τον ακροατή σε ενός είδους εγρήγορση. Το «Visions of Angels» ξεκινά ως ένα απλό και μάλλον τυπικό τραγούδι. Προς το ρεφραίν έχουμε ιδιαίτερα εφφέ πάνω στα φωνητικά, αλλά και μετά το πέρας του, η φωνή του Gabriel δέχεται μια ελαφρά επεξεργασία μέσω ειδικών εφφέ. Κατανοητό και άμεσα εύληπτο κομμάτι που με τις ταχείες συγχορδιακές του μεταπτώσεις στα “οργανικά” (και όχι μόνο) σημεία του επιτυγχάνεται ακόμη καλύτερα η θεμελίωση της δυναμικής του. Ως παράδειγμα δυναμικής νοείται και ένα συγχορδιακά απλωμένο στόλισμα, σε στυλ τρίλλιας, μεταξύ Ντο Μείζονος και Σι ύφεσης μείζονος στην κατάληξη του εκάστοτε ρεφραίν. Μεγαλειώδες κομμάτι, ενδεχομένως, το καλύτερο του δίσκου! 

 

«Stagnation», πρόκειται για ένα μοναδικό περισσότερο και πολύ ουσιαστικά αυτοσχεδιαστικό κομμάτι, γεμάτο αυτόνομες μελωδικές πορείες που συνυπάρχουν σε τέλεια αρμονία. Μοναδική είναι η όλη θεματική ανάπτυξη του κομματιού, καθώς και η απίστευτα δημιουργική αξιοποίηση του βασικού μοτιβικού υλικού. Σε ανεβοκατεβάζει – μεταπτωτικό, επομένως, και το παρόν. Καμμία στασιμότητα ή ακινησία (;)!  Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα γεμάτο και πολύ πλούσιο κομμάτι (απίστευτα σύνηθες και τυπικό φαινόμενο, μα μου αρέσει πολύ η τελευταία -ουσιαστικά- συγχορδία που καθυστερεί την ολοκλήρωση της μείζονος τρίτης μέσω ενός κρυμμένου παρατεταμένου ακούσματος της τετάρτης – σχετικά σύντομα, όπως είναι λογικό, συμβαίνουν αυτά) . «Dusk», η μελαγχολική διάθεση του σούρουπου (#ΝταντάΒαμπίρstyle-not!). Ακούω ορισμένους ομιχλώδεις συσχετισμούς με το μεταγενέστερο «Breathe (in the Air)» των Pink Floyd. Ενδιαφέρουσα σκέψη. Επιπλέον, το φλάουτο που ακούγεται φροντίζει με μεγάλη επιμέλεια (και στις δύο τονικές περιοχές που κινείται) να προσθέσει ορισμένες τζαζ αποχρώσεις.

«The Knife», έχουμε μία αλυσιδωτά κλιμακούμενη εισαγωγή με τον επίμονο χαρακτήρα του αρμονίου, ο οποίος κυριαρχεί σε ολόκληρο το κομμάτι. Γενικά, όλο το κομμάτι δημιουργεί την αίσθηση ενός κυκλικού αλυσιδοποιημένου και σταδιακώς εντατικού αρμονικού – ρυθμικού μοτίβου. Βέβαια, έρχεται η ώρα που η αλυσίδα σπάει και ένα επιμένον βάσιμο κυριαρχεί, ενώ σιγά-σιγά όλα τα όργανα εμφανίζονται περαστικά. Όλο αυτό οδηγεί προφανώς κάπου. Αρχίζουν διάφορα φωνητικά εφφέ-παρεμβάσεις, οι οποίες μας επαναφέρουν στην αρχική ισορροπία μέσω ενός εκτενούς κιθαριστικού σόλο και ενός επικαλυπτόμενου καταληκτικού τμήματος. Η "σεβασμιότητα" (για όσους το κατάλαβαν) του δίσκου επικυρώθηκε με το τελευταίο κομμάτι. Η διάρκεια των κομματιών (γύρω στα επτά λεπτά- εκτός του «Dusk») φανερώνουν με τον πιο απλό τρόπο την ειλικρινή και μεγαλειώδη μουσική διάθεση των Genesis να δημιουργήσουν Μουσική (#Φίληςstyle).

Γενικά, σας συμβουλεύω να ρίξετε μια ματιά και στους στίχους των τραγουδιών – δεν είναι καθόλου τυχαίοι ή συνηθισμένοι (όπως και ο τίτλος του δίσκου). Θα μπορούσα να σας κάνω αναφορές και σε στίχους, μα κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαιτέρως ερμηνευτικό. Επομένως, δεν θα το προτιμούσα. Επιπλέον, παρατηρήστε την ιδιαίτερη καλλιτεχνική άποψη των εξωφύλλων των δίσκων του συγκροτήματος (κυρίως μέχρι και το 1976).

 

Προσωπική αξιολόγηση του δίσκου: 9.8/10

Oμοιότητες (#19)

Cumberbatch!!!!

Συσχετισμοί (#5)

 

Τι κοινό έχει το στήριγμα μιας σπαρτιατικής περικεφαλαίας με μία μαριονέττα λελέκι;

 

 

Eπίκαιρα

Μπουντουρός αισθητός ξανά

Ξαναχτύπησε ο Μπουντουρός την περασμένη βδομάδα σε μυαλά δεκατεσσάρων ανθρώπων και ενός αρθρόποδα. Κανένα σχετικό περιστατικό δεν είχε αναφερθεί τα τελευταία επτά χρόνια. Σύμφωνα με μαρτυρίες θυμάτων, ο δράστης χρησιμοποιεί τη μπουντουρωτική του ικανότητα με σκοπό τη δημιουργία δικτύου μυαλών για την ικανοποίηση των... σκοπών του.



Μερικά από τα άτυχα ανθρώπινα θύματα

μετά την αηδή επίσκεψη

Η       , 43 ετών, προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία της και έχει ενημερώσει τους φίλους, τους γνωστούς της και τις κρατικές υπηρεσίες σχετικά. Η επιθυμία της αυτή έχει γίνει δεκτή με το σεβασμό που της αρμόζει. Παρ' όλα αυτά, ο Μπουντουρός όχι μόνο κατάφερε να ξετρυπώσει το όνομά της, αλλά το χρησιμοποίησε με σκοπό το επονείδιστο και ατιμωτικό "Κάλεσμα". Όπως μας ενημερώνει η ίδια: "Ήταν μεσημέρι και ξάπλωσα λιγάκι να πούμε, είχα φάει και κανταΐφι. Και να πούμε εκεί που 'κλεισα το μάτι μου...τον αντιλήφτηκα."

Το άτυχο ζωντανό, το οποίο προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία του, ήταν το πρώτο που μας ενημέρωσε σχετικά με τη δυσάρεστη εμπειρία, χρησιμοποιώντας ένα προσεκτικά υπολογισμένο αφηρημένο αριθμό φτερουγισμάτων.


Θύματα του Μπουντουρού

σε φρενήρη κατάσταση

Δε γνωρίζουμε ακόμη τον απώτερο στόχο του δράστη, όμως η πλειοψηφία των αναλυτών κρίνει την κίνηση του αυτή "φουριόζικη", "ψευτοκυριλέ", ακόμα και "παλαβιάρικη".

Τα θύματα βρίσκονται υπο παρακολούθηση για περαιτέρω αντιδράσεις, ενώ τα συμπτώματα που έχουν ήδη αναφέρει όλα είναι η ασυγκράτητη φαγούρα όταν φορούν το αγαπημένο τους ζευγάρι κόκκινων καλτσετίνων και η ακόρεστη επιθυμία για σοκολάτα τύπου μπουένο.

CuteStories (#6) - O υβριδικός Mοτ.



Ο Μοτ παει να σηκώσει
το χωριό στο πόδι.

Ὁ μπαρμπα-Μὸτ τρελλάθηκε σὰν εἶδε τὸ φεγγάρι,

στὸν βράχο ἐπάνω ἀνέβηκε κι ἀμέσως ἀλυχτάει.

–Ἀοῦ! Ἀοῦ!– πεφώνηξε καὶ τὸ χωριὸ σηκώθη

κι οἱ χωρικοὶ ἐνεργήθηκαν ἕνας πρὸς ἕνας - ὅλοι.

 

Ὁ Θύμιος θορυβήθηκε κι ἔτρεξε στὸ χωράφι,
μὴν καὶ κανένα ‘λυχταριὸ μὲ τὴν σοδειὰ χορτάξῃ.

Σᾶντε οὐδένα βρῆκε ‘κεῖ, ‘στὰ βράχια ἀνεβαίνει,

κι ἐυθὺς ὁ Μὸτ μορφώνεται σε λύκο μ’ ἕνα γένι.

Ὁ Θύμιος, τὸ ἀνθρωπάρι μᾶς, σάστισε ἀπ’ τὸ φόβι

καὶ εἲς τὸν Μὸτ πεφώνηξε μὲ ὅλο τοῦ τὸ φιόρι.


Ο Θύμιος απευθύνεται στον Μοτ.

 

– Βρὲ μπαρμπα-Μὸτ, καμάρι μοῦ, ἐσὺ ‘σαι τὸ θηρίο,

ποῦ ὅλους μᾶς ἐτρόμαξε ‘στῆς σέληνου τῷ πάνυ,

κι ἀμέσως ὅλοι ἄρπαξαν κι ἐβάστουνε ὀπλάρι;

Γιᾶντε ἐλυκανθρώπησες κι ἔφερες νέα μόδα
καὶ λαμπιρίζεις σᾶν φανῇ ὁ ἥλιος στὴν δικτυώνα;

Μὴν τὸ μυαλὸ σοῦ ἐλάφρυνε καὶ ἄρχισε τὰ κόλπα;
Πὲς μᾶς τὸ ἅν εἶν’ εὐθὺς καὶ μὴν τὸ παίζεις σκῶμμα.

Κι ὁ μπαρμπα-Μὸτ ἀπάντησε καὶ κόσμος μαζευόταν
γιὰ νὰ ἀκούσῇ εἷς πρὸς εἷς μὲ τὰ δικὰ τοῦ ὦτα.

 

– Τοῦ Ἄη–Λάητ φάση, μᾶν!

 

 

cute story!

Oμοιότητες (#18)

 

Η συντακτική ομάδα της στήλης μας παρουσιάζει μια πρωτοφανή ομοιότητα: ο πολύ σπουδαίος μουσικός Daniel Barenboim και ο γνωστός αθλητικογράφος, στενός φίλος ιδρυτικού μέλους και βασικής μετόχου της Filmalex, Δημήτρης Μαλισιώβας.

 

Δισκοπάθεια: Beach Boys (#3)

Οι Beach Boys - δεν ξέρω για ποιον λόγο ακριβώς – θεωρούνται ένα ροκ συγκρότημα. Ίσως, βέβαια, να δεχθώ τελικά τον χαρακτηρισμό, αφού συνηθίζουμε σήμερα να συγχέουμε το ροκ της δεκαετίας του ’60 με εκείνο που διαμορφώθηκε στην δεκαετία του ’70 και του ’80. Οι Beach Boys έχουν γράψει κατά κανόνα ανάλαφρα τραγούδια (surf rock). Το συγκρότημα ξεκίνησε περισσότερο  ως “οικογενειακή υπόθεση”, όπως φαίνεται, καθώς στην αρχική του μορφή αποτελείτο από τους αδερφούς Brian (στίχοι, φωνητικά), Dennis (φωνητικά, κρουστά και πλήκτρα) και Carl Wilson (κιθάρα και φωνητικά), τον ξάδερφό τους Mike Love και τον Al Jardin (αυτός δεν είχε κάποια συγγένεια με τους προηγούμενους…).

 

 

«Pet Sounds» (1966). Μάλλον θα σας απογοητεύσω αυτόν τον μήνα. Ο λόγος είναι απλός. Θα ακουστεί άσχημο, μα όλα τα κομμάτια των Beach Boys μοιάζουν πάρα πολύ μεταξύ τους. Δεν είναι κακό, σε καμμία, περίπτωση, ο καλλιτέχνης να διατηρεί ένα ενιαίο ύφος στο έργο του, αλλά νομίζω (όπως θα διαπιστώσετε ακούγοντας τον δίσκο) πως εδώ παράγινε το θέμα.  Το βασικό χαρακτηριστικό των Beach Boys είναι τα φωνητικά τους και η αρμονική δομή αυτών. Ο δίσκος αρχίζει με το «Wouldn’t It Be Nice». Ένα από τα καλύτερα του δίσκου.

Από μουσικής άποψης, και πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά την αρμονία του τραγουδιού, έχω να παρατηρήσω κάτι πολύ περαστικό, μα πολύ ευρηματικό κατά την γνώμη μου: σε κάποιο σημείο που η βασική μελωδία που τραγουδιέται από τον τραγουδιστή λέει τη λέξη «happy», σ’ όλες τις άλλες συνοδευτικές φωνές εντοπίζουμε να σχηματίζεται μία ελάσσονα συγχορδία (απλή εξήγηση: αυτό είναι έξυπνο γιατί οι ελάσσονες συγχορδίες χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν, κατά κανόνα, λυπηρά ακούσματα ενώ οι μείζονες το αντίθετο). Το «You Still Believe In Me» προσπαθεί να μας δημιουργήσει μια μάλλον πιο μεσαιωνική ατμόσφαιρα (με το ξεκίνημα του τραγουδιού να θυμίζει γρηγοριανό μέλος, καθώς και μέσω ενός  τσεμπάλου - μάλλον με αρμόνιο παράγουν αυτόν τον ήχο που ακούγεται στην ηχογράφηση). «Don’t Talk (Put Your Head on My Shoulder)», ένα τραγούδι σε ύφος μπαλλάντας με ορισμένα έγχορδα για συνοδεία.  «I’m waiting for Τhe Day», σε ορισμένα σημεία κινείται στο ίδιο πλαίσιο με το περασμένο (δηλαδή, όπου δεν μπαίνουν τα κρουστά και τα φωνητικά) και αυτό το κομμάτι – πολύ ωραίες αρμονίες. «Let’s Go Away for Awhile», ένα καλό κομμάτι χωρίς  φωνητικά – δεν θα τρελαθείτε κιόλας (ακολουθεί στην δεύτερη πλευρά το πολύ καλύτερο “ορχηστρικό” «Pet Sounds»). «Τhat’s Not Me» , «Sloop John B» νόστιμα τραγουδάκια.

 

Έχω την εντύπωση πως το «God Only Knows» (με το οποίο ξεκινά η δεύτερη πλευρά) είναι το εξέχον κομμάτι αυτού του δίσκου.  Εκτός από τα μοναδικά φωνητικά, το κομμάτι έχει και μια πολύ όμορφη και απλή μελωδική γραμμή. Το ίδιο ισχύει και το για το επόμενο κομμάτι του δίσκου, το «I Know There’s an Answer». Παρ’ όλο που αυτό το κομμάτι ακολουθεί μια ελαφρώς πιο σύνθετη αρμονική ύφανση από το «God Only Knows», νομίζω πως πιο πολύ θα απολαύσετε το περασμένο. «Here Today», κι άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα στην δομή ενός κομματιού της δεκαετίας του ’60. Δηλαδή, αν το ακούσει κάποιος (που έχει ακούσει λίγη μουσική) θα το εντάξει άμεσα στο μουσικό περιβάλλον αυτής της δεκαετίας. Το «I Just Wan’t Made for These Times» έχει έναν πιο δραματικό τόνο, όπως καταλαβαίνετε και από τον τίτλο – αλλά είναι και πάλι ένα ευχάριστο τραγούδι (ακούστε και θα καταλάβετε). Το «Pet Sounds», το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, δεν έχει ούτε στίχους – ούτε φωνητικά. Παρά τούτο, το συγκρότημα κατάφερε και πάλι μια χαρά, με τον τρόπο που έχει δομήσει την μουσική του, να μην ξεφεύγει καθόλου από το ύφος που έχει καθορίσει. Λυπάμαι που θα φανώ πως επαναλαμβάνομαι, μα το συγκεκριμένο κομμάτι  “βρομάει” δεκαετία ’60 από πολύ μακριά…  Είναι σαν τα κομμάτια (στο λίγο πιο αργό) που ακούγονται στις ελληνικές ταινίες αυτής της δεκαετίας και βλέπετε τους νέους της εποχής να κάνουν τους ωραίους, αλλά σπαστικούς χορούς τους. Ο δίσκος κλείνει με το «Caroline, No»· άξιζε κάτι πιο μεγαλειώδες από αυτό νομίζω. Συμπερασματικά, ακούστε σε κάθε περίπτωση, από τα 13 κομμάτια του δίσκου, τα:  «Wouldn’t It Be Nice»,  «God Only Knows» και «Pet Sounds».

 

Δεν ξέρω για εσάς, μα εγώ πάντα όταν άκουγα σε κάποια – μάλλον ρομαντική (με κάποια παραλία, ανθρώπους να τρέχουν σε αυτήν  και τα σχετικά) – ταινία, κάποιο τραγούδι με ωραία φωνητικά, ήθελα να ξέρω πως μπορώ να ακούσω περισσότερη τέτοιου είδους μουσική. Μετά έμαθα τους Beach Boys και λύθηκε αυτό το πρόβλημα. Νομίζω πως το ίδιο τους το όνομα προσδιορίζει με έναν (όχι και τόσο) ιδιότυπο τρόπο το ύφος και τον αέρα της μουσικής τους. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα φροντίσω να σας παρουσιάσω και τον δίσκο «Shut Down Volume 2» (1964) των Beach Boys, ο οποίος περιέχει το «Don’t Worry Baby» (ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους και σίγουρα το αγαπημένο μου από το συγκρότημα).

 

 

Προσωπική αξιολόγηση του δίσκου: 7.8/10

 

Eπίκαιρα



Η δράστης του υγρού σιδερώματος.

(Έχουν καλυφθεί τα σημεία

που αποκαλύπτουν την ονομασία

του προϊόντος και την ταυτότητα της κυρίας).

Έκτακτη είδηση! Γυναίκα εικονιζόμενη στην συσκευασία γνωστού υγρού σιδερώματος φημολογείται πως εμπλέκεται με γνωστή τρομοκρατική οργάνωση. Τα άγνωστα θύματα της, όπως παραδέχεται η ίδια, ελάμβαναν την ίδια μεταχείριση με τα σεντόνια κατά το σιδέρωμά τους. 

Η αρχή για την διαλεύκανση της υπόθεσης έγινε με την πολύτιμη βοήθεια ενός εύθυμου ταπητοκαθαριστή. Η εν λόγω κυρία παρήγγειλε μεγάλες ποσότητες χειροποίητων χαλιών για να τυλίγει τα θύματά της. Μεγάλη εντύπωση έκανε στον υπερήφανο ταπητοκαθαριστή τόσο ο αριθμός όσο και η βρώμα των χαλιών της δεσποινίδος, όταν η ίδια τον προσέλαβε για να τα ξεπλύνει. Μεταξύ διαφόρων τύπων λεκέδων εντοπίστηκαν κατά κύριο λόγο και σε μεγάλη ποσότητα ίχνη μαρμελάδας. Κατά την ανάκριση, επιβεβαιώθηκε και από την ίδια την δράστη πως ανάγκαζε τα θύματα της να τρώνε μαρμελάδα, και για την ακρίβεια, όποια γεύση δεν τους άρεσε. Η συντακτική μας ομάδα αρνείται να σας αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες για τις ειδεχθείς πράξεις που σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση, καθώς σας σέβεται και λαμβάνει υπ’ όψιν της τα συναισθήματα που θα σας προκαλέσουν.

Ως ποινή για την στυγερή εγκληματία φημολογείται από ανώτατους δικαστικούς κύκλους η καταναγκαστική εκκαθάριση ήδη πλυμένων καλτσών και σκούφων κεφαλής. Θα σας κρατάμε ενήμερους για οποιαδήποτε εξέλιξη σχετικά με το θέμα.

CuteStories (#5) - O Mοτ στο μετρό.

Ἤταν’ ἡ ‘μέρα ὅμορφη κι ὁ μπαρμπα-Μὸτ ἐχάρη.

Ὁπόντε πῆρε τὸ μετρὸ στὸ Σύνταγμα νὰ πᾶῃ.

 

Ἡ βόλτα τοῦ  ἦν περίφανη εἲς τῆς Βουλῆς τὸ πλάι

καὶ εἲς τὸν κῆπο τὸν ‘θνικὸ ὁ νοῦς τοῦ τριγυρνᾶει.

 

Καὶ σᾶντε ἐξαπόστασε  εἴς ἕνα καθιστήρι,

τὸν δρόμο τοῦ τὸν πισινὸ ‘πεφάσισε νὰ ῥίψῃ.

 





Η μπεκατσόφτερα
με τον φίλο της, Πάουλο-Τζακ.



Σᾶν μπῆκε μέσα ‘σ’τὸ μετρὸν στὸ σπίτι νὰ γυρίσῃ

ἀπέναντὶ τοῦ ἐκάθηξε μιὰ μπεκατσοφτερίσκη.

 

Ἐδίπλα τοὺς καθόντουσι ἡ κόρη τῆς κι εἳς λίγδης

καὶ ἡ μπεκατσόφτερα λαλεῖ  πῶς θὰ λιγοθυμίξη.

 

Καὶ σᾶντε ὁ γλίντζης ἔσπασε κι αἰθέριασε ὁ τόπος

τῆς μπεκαστῆς δὲν ἔλεγε νὰ καθαρίσῃ ὁ λόγος.

– Κόρη καλή, κόρη ζαργή, τοῦτος ἐδῶ βρομᾶει.

Κι ὁ Μοτ παρεξηγἠθηκε κιὅλους στραβᾶ κυττᾶει,

μὰ οὖτε λαλιά ἔβγαλε – σηκώθηκε καὶ πᾶει...

Ο Θύμιος σκεπτόμενος.

 

 

Μιὰ ‘μέρα ὁ Θύμιος τὄμαθε κι ἔτρεξε νὰ ῥωτήσῃ

γιατὶ ὁ Μὸτ δὲν τόλμησε κουβέντα νὰ γυρίσῃ.

–  Γιατὶ δεν τῆς ἀπάντησες ‘κείνης της λολοφιόγκας,

ποῦ ἐτόλμησε ἀπροκάλυπτα τὸν Μὸτ νὰ καθυβρίσῃ

καὶ τέτοιον μέγα ἥρωα νὰ ἐστεναχωρήξῃ;

Κι ὁ μπαρμπα-Μὸτ ἀπάντησε μὲ τὴν γνωστὴ τοῦ χάρι.

– Εἶχε κλείσει ὁ λαιμὸς μοῦ.

– Βρὲ μπαρμπα-Μότ, καμάρι μοῦ, γιατὶ  ἕνα φὸρντ δὲν παῖρνεις

καὶ μὲ τὴν πᾶσα μία τρελλὴ εἲς τὸ μετρὸ ‘πιβαίνεις;

– Δὲν ἔχω δίπλωμα ὁδήγησης, ῥὲ μᾶν.

                                                                                                                                  cute story!

 

Oμοιότητες (#17)

 

Δισκοπάθεια: Velvet Underground (#2)

Οι Velvet Underground λογίζονται ως ένα ροκ συγκρότημα. Έχουν παράγει πέντε δίσκους από το 1967 έως και το 1973. Αν και είναι ένα αρκετά γνωστοί, δεν φαίνεται να γνώρισαν και την αντίστοιχη εμπορική επιτυχία… (Αυτό ίσως να είναι και καλό.) Αποτελούνται από τους: Lou Reed (ο βασικός κιθαρίστας του συγκροτήματος, ο οποίος αποχώρησε μετά τον τρίτο τους δίσκο για να κάνει σόλο καριέρα), John Cale (ηλεκτρική βιόλα, πιάνο και μπάσο), Sterling Morrison (κιθάρα και μπάσο), Maureen Tuckler (κρουστά) και την Nico (τραγούδι). Παραγωγός τους ήταν ο Andy Warhol.

 

 

«Velvet Underground & Nico» (1967). Θα ασχοληθούμε, λοιπόν, με τον πρώτο δίσκο των Velvet Underground. Πρόκειται για τον γνωστό δίσκο με την μπανάνα στο εξώφυλλο. Ρίχνοντας μια ματιά στο οπισθόφυλλο του δίσκου θα παρατηρήσουμε έναν αστερίσκο δίπλα στο πρώτο κομμάτι, το Sunday Morning. Αυτό υποδηλώνει πως μάλλον το καλύτερο (και πιο εμπορικό) κομμάτι του δίσκου είναι αυτό. Νομίζω πως πράγματι αυτό ισχύει. Για τους αγαπητούς φίλους που έχουν το cd δεν νομίζω να υπάρχει ο αστερίσκος (μπορεί να κάνω και λάθος) – είναι κάτι που συνηθιζόταν κυρίως στους δίσκους βινυλίου. Το Sunday Morning είναι ένα πολύ ανάλαφρο τραγούδι με ωραίους στίχους. Θα παρατηρήσετε την επαναλαμβανόμενη μελωδική γραμμή του μεταλλοφώνου (νομίζω ότι είναι μεταλλόφωνο) η οποία ξεχωρίζει, και σίγουρα θα εκτιμήσετε την παρέμβαση της κιθάρας μετά από το βασικό φωνητικό μέρος· επίσης, θα ακούσετε και ένα επιμένον (σε καθαρά συγχορδιακές δομές) πιάνο κάπου στο βάθος του τραγουδιού.  To I’m Waiting For The Man είναι ένα ευχάριστο τραγούδι σε ρυθμό που παραπέμπει σε blues και rock ’n’ roll, το ίδιο ισχύει και για το Run Run Run. Αρκετές φαίνεται να είναι οι επιρροές και από το στυλ του bluegrass ύφους, αλλά πιο δύσκολα ανιχνεύσιμες. Το Venus in Furs θα σας εκνευρίσει αν δεν είστε για πολλά πολλά, ιδιαίτερα αυτή η ασταμάτητα επαναλαμβανόμενη δοξαριά στο όλο πλαίσιο του κομματιού (επιπλέον, σε κάποιο σημείο του εντοπίζονται στοιχεία από την αραβική παραδοσιακή μουσική). Εμένα, βέβαια, μου ταιριάζει μια χαρά και για soundtrack στην ελληνική βωβή ταινία του Αχιλλέα Μαδρά, Μαρία Πενταγιώτισσα. Το Femme Fatale είναι ένα απλό τραγούδι, το οποίο κινείται στο αρμονικό-μελωδικό πλαίσιο του Sunday Morning – χωρίς, όμως να καταφέρνει να το φτάσει. All Tomorrow’s Parties: ένα κομμάτι που θα αρέσει οπωσδήποτε στους θαυμαστές των Barclay James Harvest.

 

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου ξεκινά αρκετά πιο ήρεμα με το Heroin. Αυτό είναι πολύ λογικό, καθώς πρόκειται για ένα κομμάτι που κρατάει επτά λεπτά, αν ξεκινούσε πολύ δυναμικά δεν θα είχε και την καλύτερη δομή. Βέβαια, εδώ έχουμε μια πιο ιδιαίτερη κατασκευή· το συγκεκριμένο τραγούδι φαίνεται να αποτελείται από τέσσερις βασικές αυτοτελείς ενότητες  όπου στην κάθε μία από αυτές υπάρχει μια σταδιακή κλιμάκωση της έντασης (προσοχή! Προς  το τέλος του κομματιού κάποιος πριονίζει ένα ηλεκτρικό βιολί). Πρόκειται για ένα πολύ καλοδομημένο τραγούδι· επομένως, το συγκρότημα μάλλον δεν έκανε “χρήση” του τίτλου όταν το συνέθετε…  Παρά την πραγματικά φτωχή του αρμονία (Ρε ύφεση Μείζονα και Σολ ύφεση Μείζονα), δεν νομίζω πως θα σας κουράσει καθόλου – θα το ευχαριστηθείτε! There She Goes Again: ένα νόστιμο τραγούδι με αξιοσημείωτα φωνητικά. I’ll Be Your Mirror: αν το πρωί ακούσατε το Sunday Morning, το βράδυ ακούστε αυτό (κινείται στο ίδιο πλαίσιο, λίγο πιο ήρεμα). Το The Black Angel’s Death Song είναι πιο πολύ σε στυλ αφήγησης. Εγώ, γενικά, δεν προτιμώ τα “αφηγηματικού τύπου” κομμάτια, ιδιαίτερα από ένα συγκρότημα που εντάσσεται κατά κάποιον τρόπο στο rock ’n’ roll. Στο European Son, θα παρατηρήσουμε ορισμένα εφφέ, όπως το σπάσιμο εκείνου του γυαλιού και κάποια “μικροφωνίσματα”. 
Σε κάθε περίπτωση, σε έναν δίσκο συνηθίζεται είτε τα πρώτα είτε τα τελευταία (ή ακόμη και τα δύο από αυτά) τραγούδια της κάθε πλευράς να είναι “τα καλά του δίσκου”. Έχω την εντύπωση πως αυτό δεν ισχύει για αυτό το τελευταίο κομμάτι. Λυπάμαι που θα το πω αλλά αυτό το αδιάκοπο και μονότονο σολάρισμα της κιθάρας μου προκαλεί συνειρμούς αντίστοιχους με μια επίμονη αναμονή για να πάω στην τουαλέτα.

 

Νομίζω πως αξίζει να ασχοληθείτε με τους Velvet Underground, στην χειρότερη περίπτωση, μόνο και μόνο για το Sunday Morning. Πρόκειται για ένα τραγούδι που έχει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει από τα αγαπημένα σας και να κάνει την μέρα σας καλύτερη! Ξέρω πως σε κάποιες παρατηρήσεις  μου φαίνεται πως δεν συμπαθώ και πολύ τους Velvet Underground, μα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Για την ακρίβεια, ισχύει το ακριβώς αντίθετο - αυτός είναι ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους, ελπίζω να γίνει κι εσάς!

 

Προσωπική αξιολόγηση του δίσκου: 8.3/10

 

Fanfiction: To Ρετιρέ

Πρόσωπα: Κατερίνα, κυρία Σοφία, Ειρήνη

Τόπος: ενοικιαζόμενο δωμάτιο, Σπέτσες

Χρόνος: μεσημέρι Αυγούστου

Ειρήνη: Ορίστε μεσημέρι πήγε κι αντί ν’ αράζουμε σε καμιά πλαζ, είμαστε κλεισμένοι μέσα απ' το πρωί, να περιμένουμε την Ξινή!

Κυρία Σοφία: Εεε, μ’ αυτούς που μας καπέλωσε η θεία σου... Είπαμε κι εμείς ν’ αλλάξουμε λίγο παραστάσεις, Αυγουστιάτικα, και δε μας έφτανε ο φαρμακοτρίφτης, θα μας κουβαληθεί τώρα και η Ξινή (βλέποντας την Κατερίνα να την αγριοκοιτάζει) εεε...η Αμαλία εννοώ.

Κατερίνα: Ναι, κυρία Σοφία, αλλά χάρη σ’ αυτόν που λες φαρμακοτρίφτη βρήκαμε δωμάτια τέτοια εποχή και θα κάνετε εσύ κι η εγγονούλα σου τα μπάνια σας.

ΚΣ: Ε να που ΄χει και μια σωστή γνωριμία ο κυρ- Χρήστος.

Ε: Μμμ, να μας έλειπε! Αν μ’αφήνατε, θα σας έβρισκα εγώ... στη μισή τιμή και στα δέκα μέτρα από την πλαζ, όχι σ’αυτήν την κορακοφωλιά πολυτελείας που μας έφερε ο δικός σου επειδή του 'χε μια υποχρέωση ο ιδιοκτήτης και τρέχουμε με το λεωφορείο μισή ώρα για να βρέξουμε λίγο το δαχτυλάκι μας. Και σα να μη μας έφτανε αυτό, να τρώμε στη μάπα και τα κρέατα του παχύδερμου σε οοόλη τους τη μεγαλοπρέπεια...μην ξερααάσω!

(Η Κατερίνα κουνάει το κεφάλι της επικριτικά, αλλά κρατάει το ύψος της και παίρνει μια εφημερίδα για να διαβάσει. Σιωπή μιας στιγμής.)

ΚΣ: Βρε παιδιά, αυτά τα αμυγδαλωτά Σπετσών να ’ναι άραγε καλά;

Κ: Αν έχουν ροδόνερο μέσα, να μου λείπουν, μανούλα μου.

ΚΣ: Ούτε μένα μ’ αρέσει βρε Κατερίνα μου το ροδόνερο... Πώς θα μάθουμε εδώ που μας απέκλεισε το παχυδ...ε, ο φαρμακοτρίφτης θέλω να πω; Που ούτε το ’21 δεν είχαν ζήσει τέτοιο αποκλεισμό οι Σπέτσες.

Ε: Λοιπόν, δικές μου, σας έχω τη λύση έτοιμη! Κάτω στο λόμπι νοικιάζουν κομπιούτερ.

ΚΣ: Και πώς δηλαδή, τι σχέση έχουν οι αριθμομηχανές με τα αμυγδαλωτά;

Ε: Αχ βρε γιαγιά μου, αααάλλο το κομπιουτεράκι, κι ααάλλο το κομπιούτερ, ο υπολογιστής, δηλαδή. Με αυτά τα νέα υπερσύγχρονα μηχανήματα μπορείς να μάθεις τα πάντα, μπαίνοντας στο Διαδίκτυο. (Η Κατερίνα συνεχίζει να διαβάζει την εφημερίδα της και πότε πότε αγριοκοιτάζει την Ειρήνη.) Άκου, μπαίνεις εκεί λοιπόν, γράφεις με ένα πληκτρολόγιο «αμυγδαλωτά Σπετσών» και σου εμφανίζει στην οθόνη όλα τα συστατικά, έ-να- προς- έ-να!

Σ: Ακούς, Κατερίνα μου; Μπαίνεις σε αυτό το Δικτυωτό...

Ε: Σιγά μην μπαίνεις και σε κομπινεζόν! Διαδίκτυο, γιαγιά μου! Τι 'στε εσείς μωρέ, που η Μπουμπουλίνα ήξερε περισσότερα για τεχνολογία κι απ’ τις δυο σας μαζί! ΔΙΑ-ΔΙ-ΚΤΥ-Ο. Αγγλιστί... ‘Ιντερνετ!

(Η Κατερίνα αφήνει την εφημερίδα και σηκώνεται από την πολυθρόνα.)

Κ: Και... για πες μας, Ρηνούλα, πόσο κοστίζει αυτό το Διαδίκτυο;

Ε: Εεεε, ψίχουλα, τα πέντε λεπτά μόνο ένα χιλιάρικο. Έλα, δικιά μου, πέσε τώρα τρία χιλιάρικα να ψάξω τα αμυγδαλωτά.

Κ: Ναι, Ρηνούλα μου, όσο εσύ θα ψάχνεις τ’αμυγδαλωτά, όμως, εμένα θα φεύγουν απ’ την τσέπη μου τα χιλιάρικα! Αμύγδαλο και χιλιάρικο!!! Αμύγδαλο και χιλιάρικο!!!